Είναι κάποια ταξιδιωτικά όνειρα που τα έχεις βαθιά μέσα στο μυαλό σου και απλά περιμένεις πότε και αν εκπληρωθούν. Αν είναι πραγματικό όνειρο ζωής και υπάρχει θέληση, σίγουρα μπορεί να επιτευχθεί . Μία τέτοια επιθυμία και όχι τόσο ταξιδιωτικό όνειρο, ήταν κάποια στιγμή να παρακολουθήσω έναν αγώνα αργεντίνικου πρωταθλήματος ποδοσφαίρου.
Έχω μεγαλώσει με μία μπάλα στα πόδια, από γειτονιές και αλάνες μέχρι οργανωμένα γήπεδα και το ποδόσφαιρο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Όπως σε κάθε ταξίδι μου, αν προκύψει η ευκαιρία να παρακολουθήσω κάποιον τοπικό αγώνα ποδοσφαίρου, θα το κάνω. Όχι απαραίτητα για να δω μόνο τον αγώνα. Κυρίως για να δω τους οπαδούς, τον τρόπο που υποστηρίζουν την ομάδα τους, τον παλμό της κερκίδας, ακόμη και για τις καντίνες που υπάρχουν πέριξ του γηπέδου.
Η αλήθεια είναι πως δεν υποστηρίζω κάποια συγκεκριμένη ομάδα της Αργεντινής, οπότε το μόνο που με ενδιέφερε ήταν κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στο Μπουένος Άιρες, αν το καταφέρναμε, να βρισκόμασταν σε ένα από τα πολλά γήπεδα της. Οποιαδήποτε ομάδα. Προϋπόθεση, να υπάρχει αγώνας αυτές τις 5 ημέρες που ήμασταν στην πόλη και να μη δώσουμε ένα σκασμό χρήματα για να βρούμε εισιτήριο στη μαύρη αγορά.
Η μοίρα είχε ήδη επιλέξει. Η ομάδα που μας κλήρωσε η τύχη ήταν η Ουρακάν. Μία μετρίου βεληνεκούς ομάδα του Μπουένος Άιρες, με ένα πρωτάθλημα και ένα κύπελλο στην πολυετή ιστορία της.
Όπως σε κάθε αγώνα ποδοσφαίρου έτσι και σε αυτόν θα έπρεπε πρωτίστως να προμηθευτούμε το εισιτήριο μας. Στην Αργεντινή σε γενικές γραμμές τα εισιτήρια πηγαίνουν αρχικά στα μέλη του συλλόγου που πληρώνουν μηναία ή ετήσια συνδρομή και δευτερευόντως σε λοιπούς φιλάθλους ή τουρίστες, καλή ώρα. Σε άλλες πιο εμπορικές ομάδες, όπως η Μπόκα Τζούνιορς, για να βρει κανείς εισιτήριο σε οποιαδήποτε αγώνα θα πρέπει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη, μιας και μετά από τα μόνιμα μέλη, ο διαμοιρασμός των λοιπών εισιτηρίων στο τέλος καταλήγει στη μαύρη αγορά. Σε γενικές γραμμές αυτό δίχως να είναι κανόνας.
Στην Αργεντινή υπάρχει φυσικά το πρόγραμμα της αγωνιστικής, για να γνωρίζει ο κόσμος την ημέρα της διεξαγωγής του αγώνα, αλλά τα εισιτήρια εκδίδονται λίγες ημέρες πριν ή στην περίπτωση μας, μία ημέρα πριν. Για να είμαστε σίγουροι πως θα βρούμε εισιτήριο, είχαμε ήδη κανονίσει από την προηγούμενη να βρεθούμε στα γραφεία της ομάδας. Στο ίδιο κτήριο υπάρχει η μπουτίκ και η λέσχη των φιλάθλων της, καθώς και τα γραφεία όπου θα προμηθευόμασταν τα εισιτήρια μας. Βρήκαμε τελικά πολύ εύκολα με το κόστος να είναι γύρω στα 11€, στην απλή θύρα.
Έφτασε λοιπόν η ημέρα του αγώνα. 19:30 θα ακούγονταν το πρώτο σφύριγμα και ήμασταν στον προαύλιο χώρο του γηπέδου μια ώρα περίπου νωρίτερα. Ο έλεγχος ξεκινά αρκετά μέτρα πριν το γήπεδο και σταδιακά φτάνει κανείς έξω από την αναγραφόμενη στο εισιτήριο θύρα, μέχρι τον τελικό έλεγχο τους. Εντύπωση εξαρχής μας προκάλεσε ο αριθμός γυναικών ανάμεσα στους οπαδούς. Το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή παρακολουθείτε με θρησκευτική ευλάβεια σχεδόν από όλες τις ηλικίες, κοινωνικό στρώμα και φύλο. Είναι σύνηθες ζευγάρια, ηλικιωμένες κυρίες, παρέες νέων κοριτσιών να παρακολουθούν την αγαπημένη τους ομάδα με πίστη και αφοσίωση. Σαφώς και συμβαίνει σε όλες τις χώρες αυτό, όμως στατιστικά μιλώντας, τέτοια αναλογία μόνο στη Λατινική Αμερική μπορεί να συναντήσει κανείς.
Τα τύμπανα των οπαδών ηχούσαν αρκετά πριν τον αγώνα. Το γήπεδο σιγά σιγά ολοένα και γέμιζε και τα παιδάκια των φιλάθλων έδιναν τη δική τους παράσταση, παίζοντας ποδόσφαιρο στο κενό μεταξύ κερκίδας και κιγκλιδωμάτων.
Ο αγώνας ξεκίνησε με έντονες ιαχές και με ένα μικρό σόου πυροτεχνημάτων. Αντίπαλος η Σεντράλ Κόρδοβα. Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου κυρίως οι οπαδοί της Ουρακάν έστησαν ένα ωραίο ηχητικό πανηγυράκι. Λάτιν οπαδικές μελωδίες, τύμπανα και αρκετή γκρίνια προς τους παίκτες. Η δυσανασχέτιση μεγάλωσε όταν η γηπεδούχος ομάδα δέχθηκε γκολ. Πλήρης απογοήτευση όπως σε όλα τα γήπεδα του κόσμου. Η Κόρδοβα αποδείχθηκε σκληρή και κράτησε αυτό το υπέρ της 0-1 μέχρι το τέλος. Απογοητευμένοι αποχωρήσαμε παρέα με τους οπαδούς της Ουρακάν. Έτσι είναι η ζωή, έτσι και το ποδόσφαιρο
Μπορεί να μην ήταν και το πιο συναρπαστικό παιχνίδι που θα μπορούσε να δει κανείς. Μπορεί το γήπεδο να ήταν κατά το ήμισυ γεμάτο, όμως η εμπειρία καθεαυτή ήταν όμορφη. Όταν είσαι και ο ίδιος αγνός οπαδός μιας ομάδας, βάζεις τον εαυτό σου στη θέση των ανθρώπων δίπλα σου. Στο γήπεδο πήγα σα φίλαθλος και απλός παρατηρητής και το μόνο εύκολο συμπέρασμα που έβγαλα είναι πως το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή είναι κάτι παραπάνω από ένα άθλημα. Ίσως είναι κλισέ η φράση, αλλά είναι τρόπος ζωής.
