Τώρα για πιο λόγο βρεθήκαμε στην Κουριτίμπα, ακόμα δεν μπορούμε με σαφήνεια να καταλήξουμε. Θέλαμε ίσως να δούμε μια επιπλέον πόλη στη Βραζιλία, πριν το Σάο Πάολο και το Ρίο ντε Τζανέιρο και η συγκεκριμένη ήταν η πιο βολική με αεροπορική πρόσβαση από το Μοντεβιδέο. Μας αποζημίωσε όμως η απόφαση μας. Όχι τόσο για την πόλη καθεαυτή. Αλλά για την Ατλέτικο Παραναένσε.
Η συγκεκριμένη ομάδα μαζί με την Κοριτίμπα είναι οι κορυφαίες ομάδες της επαρχίας Παρανά. Είναι από τις ιστορικότερες ομάδες της Βραζιλίας που το τελευταίο έτος όμως αγωνίζεται στη δεύτερη εθνική κατηγορία. Στόχος της ομάδας είναι η άνοδος στην πρώτη κατηγορία, εκεί που πραγματικά ανήκει. Το στάδιο της είναι ένα πραγματικό στολίδι. Επίσημα ονομάζεται Estádio Joaquim Américo Guimarães, περισσότερο γνωστό ως Αρένα ντα Μπαϊσάντα ή Μπασάντα και βρίσκεται στην συνοικία Άκουα Βέρντε. Είναι το πρώτο γήπεδο της Βραζιλίας που η οροφή μπορεί να κλείσει πλήρως και έχει φιλοξενήσει αγώνες του Μουντιάλ 2014 που διεξήχθη στη χώρα.
Είναι γεγονός πως πολλές φορές σε αγώνες ποδοσφαίρου το πρόβλημα είναι η εύρεση εισιτηρίου. Άλλες φορές λόγω πληρότητας, άλλες λόγω γενικής γραφειοκρατίας και στους Βραζιλιάνους απ’ ότι κατάλαβα αρέσει η γραφειοκρατία. Στο συγκεκριμένο αγώνα η εύρεση δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. Πήγαμε την παραμονή του αγώνα στα γραφεία της ομάδας, που στεγάζονται στο γήπεδο και εξυπηρετηθήκαμε άμεσα. Το διαβατήριο ήταν απαραίτητο και με τα ελάχιστα αγγλικά και πορτογαλικά μας και με αντίτιμο περίπου στα 23€ , για μη μέλη, εκδόσαμε το εισιτήριο. Το απόκομμα καθεαυτό είναι άχρηστο πλέον στα βραζιλιάνικα γήπεδα. Αυτό διότι κατά την έκδοση του, ο φίλαθλος βγαίνει εργομετρική φωτογραφία πρόσωπου και στην πύλη του γηπέδου απλώς στέκεσαι για να βγεις φωτογραφία ξανά, η οποία αναγνωρίζει τον κάτοχο του εισιτηρίου και αυτομάτως ανοίγει του τουρνικέ. Προηγμένα πράγματα.
Κάθε είσοδος σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο είναι ξεχωριστή. Είναι αυτό το μαγικό συναίσθημα όταν ξεπροβάλλει το χορτάρι και παρατηρείς με δέος τις εξέδρες. Όσο μικρό ή εντυπωσιακό είναι ένα γήπεδο, αυτή η λαχτάρα είναι σχεδόν πάντα η ίδια. Το συγκεκριμένο είναι από τα πιο όμορφα γήπεδα που έχω επισκεφτεί. Είναι σχετικά προσφάτως ανακαινισμένο, έχει ωραία αρχιτεκτονική και πολλές παροχές για το θεατή, όπως οργανωμένα κυλικεία, αξιοπρεπείς τουαλέτες, άνετες θέσεις.
Η κερκίδα των φανατικών
Είναι πράγματι γεγονός πως η ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι φίλαθλοι στη Βραζιλία είναι θερμή και πολιτισμένη. Κάποιοι ήχοι από τα μεγάφωνα του γηπέδου έδιναν το σύνθημα για τις ιαχές των οπαδών. Μερικά σφυρίγματα από τα ηχεία έδιναν επίσης μια αξιοπερίεργη σχεδόν απόκοσμη αίσθηση, όμως η όλη ατμόσφαιρα ήταν ζεστή. Το κοινό απαρτίζονταν από κάθε λογής πολίτη. Από μικρά παιδιά με τους γονείς τους μέχρι ηλικιωμένες κυρίες παρέα με τις φίλες τους. Η Ατλέτικο Παραναένσε είναι ένα από τα καμάρια της πόλης και χαίρει σεβασμού σε όλο το ποδοσφαιρικό κοινό της χώρας. Για την ιστορία, το παιχνίδι είχε αρκετό ενδιαφέρον και η γηπεδούχος ομάδα κέρδισε με 2-0 την αξιόμαχη Αμαζόνας, που ταξίδεψε από τις όχθες του Αμαζονίου για να παίξει στην Κουριτίμπα. Η Ατλέτικο Παραναένσε έκανε ένα ακόμη βήμα προς την άνοδο για την πρώτη κατηγορία.
Πάντοτε η επίσκεψη σε ένα γήπεδο δίνει μια επιπλέον νότα στα ταξίδια μου. Είναι όπως για άλλους οι επισκέψεις στα μουσεία. Απολαμβάνω να παρατηρώ τις αντιδράσεις των οπαδών και να γίνομαι κατά κάποιο τρόπο, μέρος του παλμού του κάθε τόπου. Αναμφίβολα το ποδόσφαιρο παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή πολλών ανθρώπων, όμως στην Λατινική Αμερική αγγίζει τα όρια της παράνοιας ή αγνής αγάπης αν προτιμάτε. Ένας ποδοσφαιρικός αγώνας ξεκινά από τις παραμονές του, συνεχίζεται έξω από το γήπεδο με μικρές γιορτούλες, έπειτα κατά τη διάρκεια του και αν είναι θετικό το αποτέλεσμα και μετά από αυτόν.
Η όλη εμπειρία ήταν όμορφη και περάσαμε ένα ενδιαφέρον απογευματόβραδο στην ήσυχη Κουριτίμπα. Με χαρά θα επισκεφτόμουν ξανά το συγκεκριμένο γήπεδο, αυτή τη φορά είτε στα σαλόνια της πρώτης Εθνικής σε κάποιο ντέρμπι είτε σε κάποιον αγώνα στο Copa Libertadores ή Sudamericana.
Βραζιλιάνικο γηπεδικό τίμιο “βρώμικο”
