Είναι κάποια μέρη στον πλανήτη τα οποία για να αφήσουν κάποιον αδιάφορο, θα πρέπει αυτός να μην έχει καθόλου αισθητική ή συναισθήματα. Είναι από αυτά τα μέρη που δεν υπάρχει υποκειμενικότητα ως προς τη φυσική ομορφιά τους. Αντικειμενικά είναι πανέμορφα. Ένα τέτοιο θα τολμήσω να πω πως είναι το συγκεκριμένο γρανιτένιο μέρος.
Το Πάο ντε Ασούκαρ (Pão de Açúcar), είναι λόφος στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην είσοδο του κόλπου Γκουαναμπάρα, σε μια μικρή χερσόνησο. Έχει ύψος 396 μέτρα. Το όνομά του προέρχεται από την ομοιότητά του με τον κώνο ζάχαρης. Όταν δεν καλύπτεται από τα σύννεφα ή την ομίχλη, το επιβλητικό αυτό μέρος φαίνεται σχεδόν από όλο το Ρίο. Από το 1912 υπάρχει τελεφερίκ που ανεβαίνει στην κορυφή του και από τι 1913 είναι επισκέψιμο για το κοινό. Πρόκειται για το τρίτο παλαιότερο τελεφερίκ του κόσμου. Μαζί με τον διπλανό γρανιτένιο λόφο Ούρκα, ο οποίος έχει το μισό περίπου ύψος, δημιουργούν έναν υπέροχο σχηματισμό που μοιάζει με οχυρό.
Είναι γεγονός πως το συγκεκριμένο σύμπλεγμα λόφων αποτελεί μια από τις σημαντικότερες τουριστικές ατραξιόν της πόλης. Στη βάση, πολύ κοντά στην ακτή, υπάρχουν τα οργανωμένα εκδοτήρια στην αφετηρία του τελεφερίκ. Από εκεί μπορεί κανείς να εκδόσει το εισιτήριο του και να αναμένει το επόμενο βαγόνι που θα τον οδηγήσει στην Ούρκα και έπειτα στην κορυφή. Το αντίτιμο για τους ξένους επισκέπτες είναι περίπου 34€ και περιλαμβάνει τέσσερις διαδρομές τελεφερίκ, δύο για την άνοδο και δύο για την κάθοδο. Η τιμή είναι φθηνότερη για τους Βραζιλιάνους και ακόμη πιο φθηνη για τους Καριόκας, τους κατοίκους του Ρίο. Επίσης υπάρχει η επιλογή φθηνότερου εισιτηρίου αν θέλει κανείς να επισκεφτεί μόνο τον πρώτο λόφο.
Η όλη διαδρομή είναι μαγική. Ο επιβάτης δε χορταινει να βλέπει τη θέα τριγύρω, αρκεί να μην είναι υψοφοβικός. Η πρώτη στάση είναι η Ούρκα στην οποία υπάρχουν πολλά καταστήματα εστίασης, καφέ με υπέροχη θέα, οργανωμένα εμπορικά μαγαζιά με σουβενίρ και διάφορα είδη, καθαρές τουαλέτες και πολλά άλλα. Μια μικρή κοινωνία στην κορυφή του λόφου. Η θέα από εκεί είναι εξαιρετική, όμως γνωρίζεις πως στον επόμενο λόφο, η θέα θα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακή.
Έχοντας το πλήρες εισιτήριο συνεχίσαμε τη μικρή πορεία μας για την αφετηρία του επόμενου βαγονιού. Επιβίβαση και πορεία ακόμα πιο ψηλά. Στα σχεδόν 400 μέτρα ύψος, υπάρχει μια άλλη μικρή κοινωνία με καταστήματα όπως τον προηγούμενο λόφο. Η “μάχη” μεταξύ τουριστών για την καλύτερη λήψη γίνεται σε κάθε κενό σημείο που μπορεί να απολαύσει τη θέα κανείς. Οπουδήποτε και να κοιτάξει κανείς το βλέμμα χάνεται. Από τη μία τα νησάκια απέναντι από την Ιπανέμα, η Κοπακαμπάνα, το άγαλμα του Ιησού απέναντι, η πόλη του Ρίο, το αεροδρόμιο και κάθε σχεδόν συνοικία της πόλης.
Ως μικρή συμβουλή που μπορώ να δώσω είναι αν ποτέ επισκεφτείτε το συγκεκριμένο μέρος, βεβαιωθείτε πως θα έχει καθαρό ουρανό. Είναι πράγματι κρίμα να πληρώσετε για αυτήν τη μοναδική εμπειρία και να μην μπορείτε να απολαύσετε τη θέα. Στην πενταήμερη παραμονή μας στην πόλη, κρίναμε πως το Σάββατο ήταν η ιδανική ημέρα για να το επισκεφτούμε διότι μέχρι τις 12 τουλάχιστον, η πρόβλεψη απέκλειε το ενδεχόμενο βροχής και συννεφιάς. Την προηγούμενη και την επόμενη ημέρα θα ανεβαίναμε αδίκως.
Ένας κάτοικος του λόφου
Όταν κάποια στιγμή αποφασίσαμε πως οι φωτογραφίες ήταν αρκετές και το βλέμμα μας χόρτασε ομορφιά, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Το κοινό ανεβαινε και κατέβαινε συνεχώς στα γεμάτα βαγόνια. Ένας καφές στην Ούρκα για λίγο επιπλέον θέα και επιστροφή στη βάση. Μια συνολική εμπειρία που θα πρότεινα στον καθένα.
