Είναι πράγματι γεγονός πως σε κάθε ταξίδι μου, αν υπάρχει στη γύρω περιοχή κάποιος ποδοσφαιρικός αγώνας θα θελήσω να τον παρακολουθήσω. Το θεωρώ σαν μία ταξιδιωτική εμπειρία, ενώ παράλληλα σε βοηθά να εμβαθύνεις στην κουλτούρα του ντόπιου πληθυσμού, παρατηρώντας τις αντιδράσεις των φιλάθλων, τις αθλητικές εγκαταστάσεις και την ατμόσφαιρα γενικότερα.
Για τους παραπάνω λόγους προέκυψε κάπως παράδοξα να παρακολουθήσω με τους δύο συνταξιδιώτες μου, τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ της Βοσνίας Ερζεγοβίνης – Σαν Μαρίνο. Ένα επίσημο παιχνίδι στα πλαίσια της προκριματικής φάσης του Nations league.
Η αρχική σκέψη ξεκίνησε από το αεροδρόμιο του Σαράγεβο, όταν ταυτόχρονα με την άφιξη μας κατέφθασε μια ποδοσφαιρική ομάδα. Με κάθε επισημότητα η ντόπια ομοσπονδία τους υποδέχθηκε και με συνοδεία περιπολικού επιβιβάστηκαν στο λεωφορείο που τους περίμενε. Παρατηρώντας τα διακριτικά στην στολή τους, ήταν πλέον ξεκάθαρο πως ήταν η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου του Σαν Μαρίνο. Το μικρό εσώκλειστο αυτό κράτος που πέρασαν πολλά χρόνια και πολλά χιουμοριστικά πειράγματα μέχρι να γευτεί τη χαρά, έστω μιας ισοπαλίας. Αν παίζει με τη Βοσνία, δε χάνεται αυτό το παιχνίδι, είπαμε σχεδόν ταυτόχρονα οι τρεις μας και με συνοπτικές διαδικασίες γνωρίζαμε πως την επομένη θα βρεθούμε στη Ζένιτσα, 70 χιλιόμετρα βόρεια από το Σαράγεβο, για να παρακολουθήσουμε το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Στη χώρα παρόλο που τη λατρέψαμε, αν ήταν κάτι που δεν μας έκανε την καλύτερη των εντυπώσεων, ήταν τα όχι και τόσο τακτικά δρομολόγια των υπερασπιστών λεωφορείων. Παρόλο που το οδικό δίκτυο της χώρας είναι σε καλή κατάσταση, η οδική συμπεριφορά καλή για Βαλκάνια, δεν έχει τόσο τακτικές διασυνδέσεις μεταξύ των πόλεων. Με αποτέλεσμα να θέλει καλό προγραμματισμό στην έκδοση των εισιτηρίων και σωστό υπολογισμό της ώρας. Σε ένα από τα λίγα λεωφορεία για τη Ζένιτσα επιβιβαστήκαμε κι εμείς για το 70λεπτο ταξίδι. Μεταξύ των επιβατών πολλοί φίλαθλοι, μαθητές, φοιτητές και λοιποί.
Η διαδρομή ήταν αρκετά όμορφη παράλληλα με την πορεία του ποταμού Μπόσνα, ο οποίος έδωσε και το όνομα του στη χώρα. Στον τερματικό σταθμό της Ζένιτσα, άρχισε να φαίνεται ο παλμός του παιχνιδιού. Ολόκληρες οικογένειες, σχολεία, ζευγαράκια, ηλικιωμένοι όδευαν προς το γήπεδο της πόλης που απέχει 500 μέτρα από τον σταθμό. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το μικρό πρόβλημα που υπήρχε, είναι όπως από την προηγούμενη είχαμε την ενημέρωση πως τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν. Το διασταυρώσαμε σε διάφορες ιστοσελίδες μη θέλοντας να το πιστέψουμε.
Μέχρι και ο πιο αισιόδοξος φίλαθλος της Βοσνίας δε νομίζω να υπολόγιζε πως θα γίνει sold out, σε ένα παιχνίδι με αντίπαλο μία ομάδα που δεν κερδίζει ούτε στις προπονήσεις. Μια χώρα που αμφιβάλλω αν η πλειοψηφία του κόσμου την έχει έστω ακουστά. Κι όμως. Δεν υπήρχε διαθέσιμο εισιτήριο. Στα επίσημα εκδοτήρια, γιατί κάπου εδώ ξεκινά η αγνή βαλκανική εμπειρία.
Το ότι δεν υπήρχε διαθέσιμο εισιτήριο, οφειλόταν αφενός στη μαζική προσέλευση του κόσμου, αλλά και στην τακτική πολλών επίδοξων “επιχειρηματιών” που αγοράζουν μαζικά εισιτήρια γνωρίζοντας που θα τα μεταπωλήσουν ακριβότερα. Μαυραγορίτες δηλαδή. Ήδη στο λεωφορείο είχα την ενημέρωση από τον διπλανό μου πως θα βρεθούν εισιτήρια έξω από το γήπεδο, με την προϋπόθεση να βάλουμε το χέρι βαθύτερα στην τσέπη. Αν και ξαφνιασμένος που τρεις Έλληνες ήθελαν να παρακολουθήσουν τον αγώνα , μας συμβούλεψε να περιμένουμε ως την έναρξη του αγώνα ώστε τα εναπομείναντα εισιτήρια να τα βρούμε σε τιμές εισιτηρίου και όχι σε διπλάσια ή ακόμα και σε υπερτριπλάσια αξία. Τύποι περίεργοι με εισιτήρια στο χέρι να κοιτούν στα μάτια και μεις σα λαγωνικά να ξεκινούμε το παζάρι. Είχαμε πλέον πεισθεί πως παρόλο που η αρχική τιμή ήταν 10,15,20€ , θα δαπανούσαμε τουλάχιστον 40,50€ και αυτό με σκληρό παζάρι για να πάρουμε το εισιτήριο. Τώρα θα διερωτάται κανείς, σιγά το μαγικό χαρτάκι για ένα τέτοιο παιχνίδι. Αυτό σκεφτόμασταν κι εμείς, αλλά θέλαμε να χωθούμε βαθύτερα στην βαλκανική μπαγαποντιά, αν θέλετε και ως εξάσκηση.
Τα λεπτά περνούσαν. Οι ουρές έξω από το γήπεδο μεγάλωναν και ο κόσμος σιγά σιγά έμπαινε στο γήπεδο. Πλέον είχαμε εγκαταλείψει την ιδέα της υπερτριπλάσιας τιμής και περιμέναμε να μείνουν απούλητα εισιτήρια κανενός πονηρού, για να τα πάρουμε στην αρχική τιμή. Ούτε αυτό γινόταν και απέμεναν πλέον λίγα λεπτά από την έναρξη. Κάπου εκεί, διότι κι εμείς Βαλκάνιοι είμαστε, είδαμε κάτι περίεργα πηγαδάκια μεταξύ οπαδών και υπαλλήλων σεκιούριτι. Κάτι ενοχικά βλέμματα, κάτι συνωμοτικές συζητήσεις και κάτι χειραψίες που μέσα σε αυτές ξεχωρίζανε χαρτονομίσματα. Πόσο πιο βαλκανική εμπειρία.
Ήταν αυτό που φαντάζεται και ο πιο αδαής. Λάδωμα σε υπάλληλο ασφάλειας, άνοιγμα μιας περίφραξης, σφύριγμα αδιάφορο και είσοδος στο γήπεδο. Στην αρχή θέλαμε να δούμε πως “δουλεύει” το σύστημα. Σταθήκαμε δίπλα από έναν κάδο και παρατηρούσαμε. Η όλη σκηνή ήταν κάτι μεταξύ Όσκαρ ανδρικού ρόλου και παρεμπορίου. Μια καλογυρισμένη κωμωδία. Χαμηλόφωνη ομιλία στον υπάλληλο, παιχνίδι με το βλέμμα, χρήμα στην χούφτα, νόημα μετά από λίγα λεπτά για να περάσει ο οπαδός την περίφραξη.
Πλέον κι εμείς δε γνωρίζαμε αν θέλαμε να συμμετέχουμε σε αυτό το αλισβερίσι. Σαφώς ήρθαμε σε μια σχετικά αδιάφορη πόλη για το ποδόσφαιρο, αλλά δε θα γινόταν και κάτι αν δε μπαίναμε στο γήπεδο. Στην τελευταία απόπειρα που πήγαμε να κάνουμε τη συνωμοτική συνδιαλλαγή, ο υπάλληλος ζήτησε αρκετά περισσότερα από όσα του προσφέραμε. Είχαμε σκοπό να δώσουμε ένα γενναίο ποσό, παραπάνω από την τιμή των εισιτηρίων, αλλά προφανώς ήθελε ακόμα περισσότερα από τους τουρίστες. Δεν είχαμε σκοπό να προσφέρουμε κάτι παραπάνω για κανέναν απολύτως λόγο.
Η κοινή μας απόφαση ήταν να καθίσουμε σε μια καφετέρια πέριξ του γηπέδου. Αν θα μπαίναμε ή όχι έπαψε πλέον να μας ανησυχεί. Είχε και την πλάκα του η όλη εμπειρία. Κάπου εκεί προς το τέλος του ημιχρόνου και όσο βλέπαμε τον αγώνα από την τηλεόραση, άρχισαν όμως να μας μπαίνουν ιδέες. Τα μέτρα είχαν χαλαρώσει, κόσμος από το γήπεδο άρχισε να βγαίνει έξω, είτε για να φάει ή να πιεί κάτι, είτε απλώς για να φύγει. Εκεί η τριάδα μας έπρεπε να σπάσει αν θέλαμε να μπούμε. Η πρώτη μου κίνηση και ευτυχώς επιτυχημένη ήταν να πάω στην κεντρική θύρα, να ρωτήσω ευγενικά έναν υπάλληλο, αν μπορώ να μπω μέσα να βγάλω μερικές φωτογραφίες ως τουρίστας και να φύγω. Ένα άιντε με ένα νόημα προς την είσοδο αρκούσε. Είχα ήδη μπει δίχως κόπο. Με την παρέα δεν είχα επικοινωνία, γνωρίζαμε μόνο τον τόπο συνάντησης μετά τον αγώνα. Οι άλλοι δύο κρατώντας ένα σάντουιτς με σουτζουκάκια στο χέρι παρίσταναν τους φιλάθλους που βγήκαν στο ημίχρονο να πάρουν φαγητό, ώστε να ξαναμπούν μέσα και δε συνάντησαν καμία αντίσταση.
Μόλις μπήκα
Η είσοδος σε οποιαδήποτε γήπεδο προκαλεί κάποιο δέος. Σίγουρα το στάδιο της Ζένιτσα δεν είναι δα και το Μπερναμπέου, αλλά μόλις δει ο ποδοσφαιρόφιλος τον κόσμο και μυρίσει το χορτάρι, ξεχειλίζει από όμορφα συναισθήματα. Το παιχνίδι για καλή μας τύχη ήταν ακόμη 0-0 . Ο κόσμος ανέμενε το πολυπόθητο γκολ, το οποίο τελικά επετεύχθη από τον αδιαμφισβήτητο αστέρα της ομάδας, Εντίν Τζέκο, που πέρασε ως αλλαγή στο παιχνίδι. Το παιχνίδι έληξε τελικά με το πενιχρό 1-0 παρά τη σθεναρή αντίσταση του Σαν Μαρίνο, το οποίο έκανε ίσως το καλύτερο παιχνίδι της ιστορίας του. Ένα μικρό κρατίδιο μερικών δεκάδων χιλιάδων κόσμου, έπαιξε στα ίσα μια σαφώς πολύ ποιοτικότερη ομάδα.
Όλη η παρέα συμφώνησε πως ήταν μια όμορφη εμπειρία που δεν τη συναντάς συχνά. Λίγο η ατμόσφαιρα, λίγο η νοοτροπία των οπαδών, οι μυρωδιές από τα ψημένα cevapi, δημιουργούν ένα κλίμα απόλυτης βαλκανίλας. Οικογένειες ολόκληρες έφευγαν χαρούμενες από το γήπεδο και οι τρεις βαθμοί είχαν ήδη μπει στο τσεπάκι της Βοσνίας Ερζεγοβίνης.
Στα παράδοξα της ημέρας ήταν πως στο λεωφορείο της επιστροφής γνωρίσαμε οπαδούς του Σαν Μαρίνο. Αυτό το γεγονός από μόνο του δεν είναι παράδοξο, το ότι υπάρχει ομαδικό κίνημα από τύπους διαφόρων εθνικοτήτων, που ακολουθά τη Εθνική ομάδα της συγκεκριμένης χώρας, είναι από τις πιο όμορφες και συνάμα περίεργες ποδοσφαιρικές ιστορίες που έχω ακούσει. Η συγκεκριμένη ομάδα οπαδών “Brigata Mai 1 Gioia” (στα ιταλικά: «Ταξιαρχία Ποτέ Καμία Χαρά») είναι μια ειρωνική και αυτοσαρκαστική ομάδα υποστήριξης που έχει αποκτήσει κάποια φήμη. Το όνομα αναφέρεται στο γεγονός ότι η εθνική Σαν Μαρίνο σχεδόν ποτέ δεν κερδίζει, αλλά αυτοί οι φίλαθλοι ταξιδεύουν σε όλα τα γήπεδα γεμάτοι πάθος και χαμόγελο.
Η συγκεκριμένη 12μελής παρέα που γνωρίσαμε ήταν από 7 διαφορετικά ευρωπαϊκά κράτη όπως Αγγλία, Ολλανδία, Ιρλανδία κ.α που είναι πιστοί οπαδοί του Σαν Μαρίνο και όπως περήφανα δήλωναν χαμογελαστά. “Χάνουμε συνέχεια”.
Θεούληδες…
