Up

H περιοχή του Kakheti αποτελεί την ανατολικότερη επαρχία της Γεωργίας και συνορεύει από βορρά με τη Ρωσία και από νότια και ανατολικά με το Αζερμπαϊτζάν. Πρόκειται για ένα τόπο με πλούσια ιστορία και πλέον θεωρείται από τις πιο τουριστικά αναπτυσσόμενες περιοχές της χώρας.

Τα άγρια βουνά που την περιβάλλουν, καθώς και το μικροκλίμα της περιοχής, καθιστούν την ανατολική Γεωργία ως έναν ιδανικό αμπελότοπο. Ιστορικές έρευνες έχουν αποδείξει πως στην περιοχή αυτή καλλιεργήθηκαν σταφύλια πριν από 8.000 χρόνια. Υπάρχουν ευρήματα που μαρτυρούν την παρουσία του κρασιού στη ζωή τον ντόπιων, από τη νεολιθική περίοδο ακόμα. Οι γλωσσολόγοι μοιάζει να έχουν καταλήξει πως μέχρι και η λέξη οίνος, wine, vin προέρχεται από τη γεωργιανή λέξη ghvino.  Ο οίνος από την αρχαιότητα έχει μεγάλη συμβολική αξία στη χώρα και συνέχισε να έχει μετά την εξάπλωση του Χριστιανισμού. Το Καχέτι αποτελεί το λίκνο του κρασιού και λέγεται πως παράγει το καλύτερο κρασί στη Γεωργία

Μια ξεχωριστή ημερήσια με θέμα την οινική παράδοση καθώς και τις ομορφιές της περιοχής, πραγματοποίησα κατά τη δεύτερη εξόρμηση μου στις επαρχίες της Γεωργίας. Για άλλη μια φορά βρέθηκα ένα πρωινό στο λευκό βανάκι στην παλιά πόλη της Τιφλίδας, που μεταφέρει τουρίστες στις ολοήμερες εξορμήσεις στην ύπαιθρο. Αυτή τη φορά η κατεύθυνση ήταν ανατολικά της πρωτεύουσας.

Μόλις λίγα χιλιόμετρα μακριά από τα προάστια της πρωτευούσης, κάνουν την εμφάνιση τους οι πρώτοι αμπελώνες. Στην πλειοψηφία τους θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν κάπως ατημέλητοι και ακατάστατοι. Συνηθισμένος από τους αντίστοιχους αμπελώνες τη χώρας μας, όπου αντικρίζει κανείς άρτια παρατεταγμένα τα φυτά με ομοιόμορφα υποστυλώματα και οργωμένα αυλάκια, τα αντίστοιχα γεωργιανά έμοιαζαν λιγότερο δελεαστικά στην όψη. Ήταν ατάκτως κλαδεμένα πνιγμένα στα χόρτα και με στραβούς πασσάλους να τα συγκρατούν.  Επίσης, μιας και βρισκόμουν στη χώρα την εποχή του τρύγου, έβλεπα παλιά φορτηγά φορτωμένα με χύμα σταφύλια στην καρότσα τους, απουσία πλαστικών κασονιών. Προφανώς τα φορτηγά είτε ανέτρεπαν την καρότσα στο οινοποιείο, σα να ξεφορτώνουν μπάζα, είτε τα πολτοποιημένα σταφύλια τα φτιάριζαν οι εργάτες για να ξεφορτωθούν. Έμοιαζε σαν τρύγος περασμένων δεκαετιών. Όλη αυτή η πιο αρχέγονη μέθοδος, υποθέτω πως δεν επηρέαζε την ποιότητα του τελικού αποτελέσματος. Δίχως περαιτέρω οινολογικές γνώσεις δε θα μπορούσα να αποδείξω ενδεχόμενη μειωμένη ποιότητα, κάνω απλές παρατηρήσεις ενός ταξιδιώτη που αγαπά τον οίνο.

Ο ήλιος μας έκανε συντροφιά από το πρωί. Ήταν μια ιδανική φθινοπωρινή ημέρα, από αυτές που θέλει κανείς να σεργιανίσει την ύπαιθρο μέχρι τη δύση του ήλιου. Μόλις μία ώρα από την Τιφλίδα βρεθήκαμε σύσσωμοι, μια ντουζίνα Ρώσοι τουρίστες και ο υπογράφων, στο επισκέψιμο οινοποιείο της οικογένειας Dugladze. Κάπου ανάμεσα στα στενά ενός μικρού χωριού υπήρχε ένας όμορφος χώρος όπου μας περίμεναν μέλη της οικογένειας, για να μας μυήσουν στον κόσμο του κρασιού και των αποσταγμάτων. Ουσιαστικά με το καλημέρα ή με το “ντόμπρο νταν” αν προτιμάται, κεραστήκαμε από ένα σφηνάκι chacha , την Γεωργιανή εκδοχή του τσίπουρου, συνοδευόμενο από μια πιατέλα ιδανικούς μεζέδες για το συγκεκριμένο απεριτίφ. Σκληρό τυρί, τουρσί και ψωμί αρκούν για ένα αξιοπρεπέστατο μεζεδάκι. Όπως στη χώρα μας έτσι και στις περιοχές του Καυκάσου, τίποτα δεν πηγαίνει χαμένο κατά τη διάρκεια της οινοποίησης. Οι παραγωγοί κρατούν το μούστο για να γίνει κρασί και από τα στέμφυλα παράγουν το απόσταγμα τους. Είναι μάλιστα και πολύ καλό.

 

Ο μεζές με τα ντόπια προϊόντα για να συνοδεύει το απόσταγμα

Συνεχίζοντας τη ξενάγηση σε άπταιστα ρωσικά, παρίστανα και γω ο δόλιος πως καταλάβαινα τι έλεγε ο νεαρός ιδιοκτήτης της μονάδας. Ίσως ενδόμυχα να μη με ενδιέφερε να μάθω και πολλά, μιας και μόλις ξεκίνησε η δοκιμή των οίνων παρέα με υπέροχο ντόπιο τυρί και το μόνο που ήθελα ήταν να απολαύσω τις γεύσεις, από το να χαθώ στις μεταφράσεις. Αυτό βέβαια που κατάλαβα είναι πως το γεωργιανό κρασί είναι μοναδικό αφενός για την ποιότητα του και αφετέρου εξαιτίας των κβεβρί. Πρόκειται για μεγάλα πήλινα σκεύη που χρησιμοποιούνται για τη ζύμωση και την αποθήκευση του κρασιού, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Στις ημέρες μας οι συνθήκες οινοποίησης εκμοντερνίζονται, παρόλα αυτά, πιστοί στην παράδοση, πολλοί οινοποιοί της χώρας τηρούν τις παλαιότερες μεθόδους ζύμωσης. Παραδοσιακά, πατούν τα σταφύλια με τα πόδια, σε σκεύη που έχουν φτιαχτεί από κορμό δέντρου. Τα κβεβρί θάβονται και καλύπτονται με επίπεδες πέτρες. Αφού γεμίζουν με κρασί, σφραγίζονται με φρέσκο ​​πηλό και άμμο για τον έλεγχο της υγρασίας. Μέσα από ένα τέτοιο πήλινο δοχείο που εμπεριείχε κρασί, μας προέτρεψε να δοκιμάσουμε την φετινή σοδειά του.

 

Ο υπογράφων

  

Ευδιάθετοι και ορεξάτοι για τη συνέχεια της ημερήσιας επιβιβαστήκαμε στο όχημα μας για την επόμενη στάση. Λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα, στο πλάι του δρόμου σε κάποια καταστήματα που έμοιαζαν με πρόχειρα στημένα παραπήγματα, ντόπιοι πωλητές διαλαλούσαν την πραμάτεια τους. Στα χωράφια ακριβώς πίσω τους, έβλεπες ολόκληρες οικογένειες να μαζεύουν καρύδια από διάσπαρτες καρυδιές δίπλα από το κεντρικό δρόμο και μέσα στα μικρά καταστήματα συνήθως υπήρχε ένας μικρός παραδοσιακός φούρνος. Στη Γεωργία χρησιμοποιείται μια αρχέγονη μέθοδος για την παρασκευή του ψωμιού.  Αρχικά ζυμώνεται παραδοσιακά στο έμπειρο χέρι του αρτοποιού και έπειτα κολλάται στα εσωτερικά τοιχώματα ενός κυκλικού τσιμεντένιου κατασκευάσματος που ονομάζεται Tone ή Torne. Αρχικά ο αρτοποιός ετοιμάζει την φωτιά στον πάτο του φούρνου, ώστε έπειτα από μία περίπου ώρα να αγγίξει την επιθυμητή θερμοκρασία. Έπειτα με μαεστρία, κολλά τη ζύμη που έχει σχήμα βάρκας στα τοιχώματα του. Αρκούν μόλις 7-8 λεπτά ώστε να ψηθεί το ψωμί που ονομάζεται Shotis puri.  Η τεχνική της γυναίκας που ζύμωνε μπροστά μας ήταν απερίγραπτη. Σίγουρα τα χρόνια εμπειρίας ήταν πάρα πολλά και το αποτέλεσμα εξαιρετικό. Γενικά στη Γεωργία συναντά κανείς πολλά κοινά στοιχεία με τη ζωή στη χώρα μας κατά τις περασμένες δεκαετίες. Πολλές φορές νοιώθει κανείς πως βρίσκεται μέσα στις αφηγήσεις γηραιότερων.

 

Το ζύμωμα

Η τοποθέτηση στο Tone

To shoti είναι έτοιμο

 

Έξω ακριβώς από το συγκεκριμένο φούρνο υπήρχε και ένας πάγκος που πουλούσε ντόπιο τυρί. Η γεωργία μεταξύ άλλων φημίζεται για τα εξαιρετικής ποιότητας τυροκομικά. Εκεί λοιπόν υπήρχαν τριών ειδών τυριά μέσα σε πλαστικές σακούλες. Αγελαδινό, πρόβειο και ανάμεικτο. Φυσικά δοκίμασα και τα τρία ως τυρολάτρης, αγοράζοντας επίσης μια μικρή ποσότητα για να την τοποθετήσω όσο πιο άμεσα γινόταν στο αχνιστό ψωμί, που μόλις είχε ψηθεί μπροστά μου. Όλα τα τυριά ήταν ωραία, όμως το πρόβειο ήταν λιγάκι πιο αλμυρό για τα δικά μου γούστα. Μέσα στο ζεστό shoti όμως, η γεύση του έμοιαζε θεϊκή.

 

Με τα αρτοποιήματα στα χέρια όλοι οι επιβάτες, συνεχίσαμε οδικώς την ημέρα μας. Επόμενος σταθμός μας ήταν η μονή του Saint Nino at Bobde. Πρόκειται για ένα σύμπλεγμα ορθόδοξων μοναστηριών μόλις δύο χιλιόμετρα από την πόλη του Singagi. Κτισμένο αρχικά τον 9ο αιώνα πήρε την σημερινή του μορφή τον 17ο αιώνα. Η Αγία Νίνα σίγουρα είναι η σημαντικότερη αγία στη χώρα, μιας και σε αυτήν προσδίδεται η εξάπλωση του Χριστιανισμού στη Γεωργία .

Bobde monastery

Καθώς μεσημέριαζε, το λεωφορείο ξεκίνησε για την δημοφιλέστερη πόλη της περιοχής, το Signagi. Έναν όμορφο τόπο κτισμένο σε ύψωμα, πάνω από την εύφορη πεδιάδα του Alazani. Ένα στρατηγικό σημείο με φρουριακή δόμηση και θέα τη μεγαλοπρεπή οροσειρά του Καυκάσου. Στην ουσία, η πόλη αν και είναι σχετικά μικρή στο μέγεθος,  αποτελεί έναν από του δημοφιλέστερους προορισμούς στη χώρα. Είναι ένας αγροτικός τόπος με πλούσια παράδοση και ιστορία. Βρίσκεται στην καρδιά της αμπελουργικής περιοχής και έχει διατηρήσει ένα όμορφο στυλ περασμένων δεκαετιών. Όπως σε όλο το Καχέτι έτσι και στις περιοχές γύρω από την πόλη, η οινική παράδοση είναι έντονη και κάθε χωριό της εύφορης πεδιάδας φτιάχνει το δικό του μοναδικό κρασί. Αυτή η κληρονομιά ζει σε τραγούδια, σε ποιήματα αλλά και σε πόλεις όπως το Σινγκάγκι.

 

Τμήμα της πόλης πάνω από την πεδιάδα του Αλαζάνι και στο βάθος η οροσειρά του Καυκάσου

Στο κέντρο του Σινγκάκι

Όπου και να κοιτάξει κανείς, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί πως στο γεωργιανό πολιτισμό, το αμπέλι είναι κάτι το σημαντικό. Λένε πως το αμπέλι έρχεται πρώτο για έναν αγρότη και μετά ακολουθεί η οικογένεια. Στην ιστορία της Γεωργίας, πολλοί εισβολείς προσπάθησαν να ξεριζώσουν την πολύτιμη παράδοση της αμπελοκαλλιέργειας. Όμως επέζησε και παραμένει πιο ισχυρή από ποτέ. Ένας οικογενειακός αμπελώνας δεν παράγει μόνο κρασί, φτιάχνουν επίσης ένα γλύκισμα με βάση το μούστο. Βυθίζουν καρύδια σε συμπυκνωμένο χυμό σταφυλιών και φτιάχνουν την τσερτσκελά. Πρόκειται για ένα συμπαθητικό γλύκισμα καραμέλας που δημιουργήθηκε στο Καχέτι. Τα τσερτσκελάς κάνουν καλό στην υγεία και είναι πιο θρεπτικά από το ψωμί, λένε οι ντόπιοι. Μετά από μερικές εβδομάδες αποξήρανσης στον ήλιο, τα γλυκά είναι έτοιμα. Κατά την βόλτα μου στο κέντρο του Singagi αγόρασα ένα τέτοιο χρωματιστό γλυκό από την κεντρική αγορά της πόλης. Δεν μπορώ να πω πως με ενθουσίασε η γεύση του, όμως αποτέλεσε ένα χορταστικό σνακ.

 

Πολύχρωμα τσερτσκελάς παρατεταγμένα στην κεντρική αγορά

Μετά από ένα γεύμα στην πόλη και μερικές μικρές βόλτες, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Έχοντας εκ δεξιών μας έναν απέραντο κάμπο οδεύαμε προς την πρωτεύουσα. Ήταν μια ακόμη εξόρμηση στις υπαίθρους της χώρας, που την πραγματοποίηση μέσω ενός γραφείου που οργανώνει τέτοιου είδους θεματικές εξορμήσεις. Το κόστος ήταν περίπου στα 12 ευρώ ανά άτομο και περιελάμβανε μεταφορές και ξεναγήσεις. Κατά τη συγγραφή του συγκεκριμένου κειμένου, αντιλήφθηκα πως δεν έχω ούτε μία φωτογραφία από τους αμπελώνες της περιοχής και αυτό διότι όσους αντίκρισα ήταν από το παράθυρο του οχήματος και όχι από κοντά. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία όμως είναι πως η Γεωργία αποτελεί έναν πολύ ανερχόμενο γαστρονομικό τουρισμό με ,για την ώρα, πολύ προσιτές τιμές. Τα προϊόντα της είναι εκλεκτά και αξίζει κανείς να μπει στη διαδικασία να τα αναζητήσει.

Αν αναζητάτε καταλύματα στη χώρα ρίξτε μια ματιά στις προσφορές της Booking

Comments

comments


ABOUT THE AUTHOR

Runvel

Leave a Reply